تایتل قالب
جایی برای فراموش کردن!


خیلی از اوقات به دستاوردهای که در زندگی به دست آورده ام فکر می کنم احساس می کنم هیچ دستاوردی ندارم،حتی دیگران هم به دستاوردهای مان می نگردند و خیلی از اوقات احترام شان در خور دستاورد هایمان است!

پیش از این نیز به مقوله دستاوردهای انسان در زندگی پرداخته ام(+)ولی انقدر برایم دغدغه است که دوست دارم بیش از این به آن بپردازم.

خیلی از اوقات که به دستاوردهایم فکر می کنم ته دلم خالی میشود.در آن لحظات که ناامیدی محض برقرار است دو جمله حالم را خوب میکند.اولین جمله متعلق به خلیل جبران است:

ارزش انسان به چیزی که به دست می آورد نیست؛بلکه به چیزی است که مشتاق آن است.خلیل جبران

 اولین بار که این جمله را خواندم هیچ چیز از آن نفهمیدم و طبق معمول آن را در دفتر نقل قول ها(جملات و یادداشت های که از دیگران میخوانم و برایم خوش آیند است را در آن مینویسم)یادداشت کردم.بعد از مدتی آن را فراموش کردم تا اینکه با یک جمله از  علی شریعتی مواجه شدم و آن جمله درک درست از آن به من داد:

انسان به اندازه برخورداریی هایی که دارد انسان نیست! بالعکس، انسان به اندازه نیازهایی که در خود احساس میکند انسان است و هر چقدر فاصله"بودن" تا "شدن"زیاد تر باشد،او آدم تر است.آن چیزی که هستیم تا آن چیزی که میخواهیم باشیم،وسعت آن فاصله محک و میزان ومعیار تعلی اندیشه و تفکر و شخصیت انسان است.علی شریعتی

 برای لحظاتی تصور می کنم شاید تمامی اینها توجیه باشد؛توجیهی بر ضعف های فعلی ام،توجیهی بر تمامی کار های نکرده ام!

جمله است از محمدرضا شعبانعلی که بسیار برایم ارزشمند است:

ما خیلی از اوقات مدل ذهنی دیگران  را که می بینیم،تئوری دیگران را که می بینیم،تحقیقات را که می بینیم؛دنبال این نیستیم که تغییری در نگرش مان  ایجاد کنیم،بلکه دنبال این هستیم که آیا همه این ها میتوانند تائیدی بر وضعیت فعلی من باشند؟میتوانند از کارهای نکرده ام دفاع کنند؟

یادگیری درد دارد،تغییر مدل ذهنی درد دارد؛وقتی می بینیم هر چقدر که مطالعه می کنیم آرام تر می شویم احتمالا یادگیری اتفاق نیافته است بلکه باعث شده است ما ضعف ها و پیشرفت نکردن هایمان را بهتر توجیه کنیم!

 

🔹بعد از خواندن این نوشته،مطالب زیر را پیشنهاد می کنم: 

✔️  تا امروز چه دستاوردهایی داشته ام؟


نظرات (۱)

  • زری ...
    چهارشنبه ۷ خرداد ۹۹ , ۱۷:۲۲

    عالی بود :)

     

    ولی اگر کسی یک آرزوی محال داشته باشه و هیچ وقت به مرحله " شدن " نرسه چطور ؟؟

    • author avatar
      مدریک ▪
      ۷ خرداد ۹۹، ۲۳:۰۷
      اول از همه خوشحالم که خیلی اوقات در مورد متن سوال دارید و این خیلی خوبه!
      بعدش باید بگم که یک آرزو فقط از دیدگاه ماست که محاله...
      آرزو دلیل بر استعداده؛ وقتی آدم آرزو می کنه که ای کاش من چنین و چنان شوم بدانید که حتما می تواند بشود و اگرنه آرزو نمی کرد!
      مثلا هیچ بره ای که به دنیا می آید آرزو نمی کند که رئیس دانشگاه هاروارد شود؟ اصلا به ذهنش خطور نمی کند.
      هرکسی در دلش هر آرزویی هست برآورده می شود. شک نکن! برای اینکه اصلا آرزو سند حقانیت ماست.
      مولانا یه جا میگه؛
      کین طلب در تو گروگان خداست
      زانک هر طالب به مطلوبی سزاست
      الهی قمشه ای
ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">

آنچه مینویسم، صرفا دیدگاه شخصی من است و نه تنها در آینده مسئولیت آن را نمی پذیرم و ممکن است دیدگاهم تغییر کند، بلکه حتی امروز هم بر صحت و دقت آن اصرار ندارم. آنچه اینجا میخوانید، بیشتر فکرهایی است که به کلمه تبدیل شده تا در آینده، بتوانم مجدد به آنها مراجعه کنم و فرصت بیشتر و بهتری را به اندیشیدن در مورد آنها اختصاص دهم.